उम्दा सपनाहरू जन्माउन मुस्किल रहेछ अझ आफ्नै बलमा पाउन मुस्किल रहेछ मलाई आफ्नै सपनाले सुत्न दिएको छैन भोको पेट सपना...

सहरको सफरमा सयौं जिन्दगी दैनिक हुन्छन् उदासी चेहरा थकित मुहार अत्यधिक हुन्छन् जब सारा मान्छे देखिन्छ नाङ्गै नाचेको सोच्छु समाजमा...

उठ्नुस् अलि उँचो भै मान्छे भएर हेर्नुस् एक-पल्ट आफू-भित्र भित्रै गएर हेर्नुस् हिड्ने खुट्टा दुबै छन् छन् चाल चार जस्तै...

छाती पनि तिम्रो खेल्ने मैदान भएको छ मेरो दिल सपना पोल्ने मसान भएको छ कसले बाँच्न दिएन भन्नू यस्तै रहेछ...

सारा दुनियाँ बदलेको जस लिन खोज्नु हुँदैन अपजस जति सबै अरुलाई दिन खोज्नु हुँदैन भुँइ टेक्नुपर्छ, धर्ती हेर्नू पर्छ के...

यस्तै रहेछ निराश हुनु हुँदैन आशा मार्नु हुँदैन उड्नु छ भने आकाशमा स्वयंलाई बार्नु हुँदैन डर छैन हार्ने के छ...

यसैगरी तिम्रो आदर्श विचार टिक्न सक्दैन जसरी खिया लागेर हतियार टिक्न सक्दैन उसको शक्ति पनि समयले निर्धारण गर्छ ऊ सोच्दो...

यस्तै हो थाहा छ सबैको मन संसारी हुन्छ भित्रभित्रै द्वन्द्व हुन्छ भित्रै समझदारी हुन्छ कहिले उड्छ मन कहिले तैरिन्छ पानीमा...

बसेको छ दुनियाँ चोकचोकमा मजा लुट्नलाई प्यार मोहब्बत खुद्रामा थोकमा मजा लुट्नलाई सक्नेले लुट्छ नसक्ने लुटिन्छ गणतन्त्र यस्तै तयार छन्...

यस्तै रहेछ हिँड्दै डुल्दै जिन्दगी सकिदो रहेछ व्यर्थका अनुभव बटुल्दै जिन्दगी सकिदो रहेछ मान्छेले जीवनलाई फुलसँग तुलना गर्छ फगत कोपिलामा...