मलाई हेप्ने तिमी काे ?

म लिम्पियाकाे चट्टान
एक उपेक्षित चट्टान
हजाराैं हजार तुफानसँग लडेकाे
लाखौंलाख हण्डर खाएकाे
हिउँसँग खेलेकाे
चिसाे सिरेटाे झेलेकाे
सूर्यकाे राफिलाे किरण
अग्निज्वालासँगै तातेकाे
र तातेर पनि तिमीलाई छायाँ दिएकाे
पीडा सहेर अथाह माया दिएको
खै कसरी चटक्क बिर्सियाै ?
जान्नेसुन्नेले भन्ने गरेकाे
म अजबकाे चट्टान
म गजबको चट्टान
मलाई फुटाउन खाेज्ने, तिमी काे ?
देख्ने र चिन्नेले भन्ने गरेकाे
लरतराे हाेइन म दह्रो चट्टान
हलुकाे हाेइन म वजनकाे चट्टान
म बेढङ्गकाे हाेइन अजङ्गको चट्टान
वीर पुर्खाकाे अविश्वसनीय
अद्भुत अनि वलशाली
अकल्पनीय विरासत बाेकेकाे चट्टान
अनि मेराे छाती टुटाउन खाेज्ने, तिमी काे ?
तिमीले सदियाैदिखि वेवारिसे छाड्याै
ठिङ्ग उभिएर उदास, निस्वासिरहे
र पनि निर्भीक सिमाना छुट्याई रहे
तिमीले युगाैदेखि उपेक्षा गरिरह्याै
दुश्मनहरु घन र हताैडी ठटाइरहे
र पनि अखण्डित रहिरहे
पुर्खाकाे वीरताकाे इतिहास बाेकी रहे
तिम्राे साख जाेगाइरहे नाक जाेगाइरहे
तर अाज मलाई महत्वहीन सम्झेर
मेराे छातीमा बल्झेकाे घाउमा मलम लाउन छाडी
काैडीकाे भाउमा बेच्न खाेज्ने, तिमी काे ?
तिम्राे यत्राे दुस्साहस !
तिमीलाई याे अधिकार कसले दियाे ?
तिमी फटाहा हाै र जाली कुरा बक्छाै
तिमी कायर हाै र झुठकाे खेती गर्छाै
तिमी दलाल हाै र लम्पसार छाै
तिमी स्वार्थी हाै र गैरजिम्मेवार छाै
त्यसैले तिमी मलाई गुमाएर साट्न खाेज्दैछाै
मलाई टुटाएर बाँड्न खाेज्दैछाै
अहँ त्याे हुँदैन हेर, विश्वास छ हुनेछैन्
याद गर मैले सदियाैदेखि
अाफुलाई खियाएर घिसाएर
लाखौंलाख बलिया बाङ्गा
बेजोडका गमलाेडा जन्माएकाे छु
त्याे कालीकाे बगर भरि हेरे पुग्छ
हाे तिनै मूर्ख भनिएका गमलाेडाहरुले
रक्षा गर्नेछन् मेराे अस्तित्वकाे
अनि पुर्खाकाे विरासतपूर्ण इतिहासकाे
पापी अाँखा तरेर मलाई हेप्ने तिमी काे ?

२०८०/०२/२८
मीतबन्धु, महेन्द्रनगर